esenköy

yaz gelince çalışanların çilesi başlar. çünkü yazın insanın aklı dışarıda daha çok kalır. klima ile soğutulmuş izole işyerlerinde genelde yaz nedeniyle hafiflemiş olsa da işlerle boğuşarak geçer günler. geceler uzun ve sıcaktır, evde olsan tüm pencereleri açsan ne, perdeler bile kıpırdamaz. yatsan uyku tutmaz, televizyon açsan abuk yaz programları sarmıştır her yeri, eline kitap alsan bile ağırlık basar, sayfalar bir ton ağırlığındadır, cümleleri devirmek zorlaşır. sabah da uyanamazsın buna mukabil (yani ben uyanamıyorum :). kalkıp gene işe gidersin sabah. yıllık izin dönemleri gelenlerde hafif hareketlenmeler, internette tatil yerleri aramalar başlar, öğle tatillerinden ellerinde poşetlerle dönerler, tatil için ıvır zıvırlar tamamlanır çaktırmadan. insanlar birer ikişer izne gider, onların neşeyle gidip genelde güneşte yanmış (bazen haşlanmış) ve yorgun geri gelişlerini izleyerek kendi izin dönemini beklersin. öğle tatilinde kendini dışarı atmak istersin, tam da güneşin en kızgın olduğu saatlerde şehrin bir yerinde ne yapacaksan. olsun, herşey içeride olmaktan iyidir :) bu yüzden şehirdekilerin bir tesellisi de haftasonu yapılacak küçük kaçışlardır. gazeteler de ekler verir "haftasonu ne yapalım da bu günlere dayanalım" ana fikirli. genelde aynı yerler yöreler vardır bu çalışmalarda, bazı yerler kapanmış ya da el değiştirmiştir, popüler mekanlar haftasonu için çok pahalıdır vesaire. zaten bir yere gidip gelmek de haftasonu eğer çok niyeti bozmazsanız gözünüzde büyür bir yandan, kalabalıktır-cavıl cuvuldur-yorgunluktur-trafiktir filan. neyse, bu kadar karamsar olmayalım yahu. izin dediğin nedir, gelir işte yeterince beklersen. bak ben gideceğim inşallah on gün sonra. hahayt. bodrum uçuşlarının neredeyse 300 YTL olduğunu biliyor muydunuz misal? üstelik tek yön. yuh diyorum. buna mukabil bilinmiş iki otobüs firmasının biletleri de 80-90 YTL arasında. bak yıllık izniniz olmasa böyle bir bilgiyi ne yapacaksınız ki? hiiiç, boşuna sinir. neyse, ben kendime ekonomik bir paket hazırladım gene de. anlatırım sonra. asıl anlatacağım şey, istanbul'un burnunun dibinde bir haftasonu kaçış noktası : esenköy. (kardeşim bu nasıl giriş pararafıdır, yazmayı özlemişsin galiba sen. hadi sadede gel, sadede)

efendim esenköy, eskiden istanbul'a bağlıyken şimdi yalova'nın olan bir belde. çınarcık'a 19 km mesafede olan bu belde, çınarcık'ın ününün gölgesinde kalmış yıllardır. bir dönem kapalıların tercih ettiği bir yermiş, herhalde bakirliği yüzünden; bu yüzden de hala bakir. hani 25 yıl sonra bulduğum lise arkadaşlarım vardı ya, onlardan biri eşiyle orada bir plajın işletmeciliğini yapıyormuş meğerse. sezon da haziran sonu gibi ancak açılıyor bu bölgede, nasıl bir yerdir diye kalkıp görmeye gittik geçen haftasonu. çınarcık'a gitmiştim daha önce, esenköy'ün de adını duymuştum ama gitmemiştim hiç. hadi bakalım diye kalktık düştük yola. yol dediğim lafın gelişi, bostancı'dan bindik cumartesi deniz otobüsüne, bir kişi 12 YTL, saat 9.45'ti. önce yenikapı'ya uğrayan deniz otobüsü ile serin serin tıngır mıngır esenköy'e vardığımızda saat 11.15'di. ne kadar yakın olduğuna şaştım bi kere. deniz otobüsünden inince bir daha şaştım, tipik yemyeşil bir karadeniz kasabası karşıladı bizi. zaten ben tatile giderken hep şaşmaya hazır ruh halimi yanıma alırım, nasıl hoş bir mendirek; kenarda kayıklar, motorlar, karşısında bir sıra evler, tepelerin bir kısmı maalesef villamsılarla dolu ama çoğunluğu hala yemyeşil sık bir orman. arkadaşların mekanı çamlıbel plajına gitmek için atladık taksiye (minibüs ve çufçuf denen dolmuş römörkerler de var), beş dakika sürmedi. çamlıbel beach club'ın kapısından girince bir daha şaştım baksanıza gördüğüm manzaraya:

büfesi, barı, diskosu, ocakbaşısı, iskelesi, çay bahçesi ile tam teşkilatlı bir plaj. öğleye kadar rüzgarlı, öğleden sonra sakinleşiyor. rüzgar inanılmaz rahatlatıcı, üşütmüyor; sıcağı bnaltmıyor. akşam saatlerinin tadına doyulmuyor. gece ise üstünüze birşeyler olmanız gerekebilir. sahil taşlık, deniz biraz derin. yani kıyıda oynamaya pek uygun değil.

esenköy'ün dikkat çeken bir başka özelliği ise kalacak yer bulmanın biraz zor oluşu, çünkü teşekküllü bir oteli/moteli yok. eğitim merkezi olarak da kullanılan bir öğretmenevi varmış. burası dışında, beklentilerinizi düşük tutmanız kaydıyla gecesi 30 YTL'ye pansiyon odaları bulabilirsiniz. genelde sezonluk yazlıkçılar ağırlıkta.

bu ilk haftasonundan sonra tadı damağımızda kaldığından, geçen haftasonu da oradaydık. bu sefer gidiş-dönüş deniz otobüsü biletlerimizi önceden internetten aldık (kredi kartı ile ödenebiliyor), ilk haftasonu pazar günü 18.30 dönüşüne bilet bulamamıştık. turyol'un kadıköy ve eminönü'ne seferleri de var, ancak pazar günü turyol motorlarının dönüşü epey kalabalık oluyor.

sonuç, istanbul'un burnunun dibinde böyle bir yer var. değişik bir rota olur diye aklınızda bulunsun. deniz otobüsü seferlerini buradan öğrenebilir (dış hatlar), siteye üye olursanız rezervasyon yaptırabilir ya da kredi kartınızla satın alabilirsiniz. motor sefer saatleri ise burada. kalacak yer için tereddüt duyarsanız, bana mail atın ben size arkadaşlarım vasıtasıyla yer bulmaya çalışırım. vallahi. maksat daralanlara bir hizmet olsun. selamlar sevgiler efendim, özlemişim yahu.

aaa ne tesadüf!

Ne zamandır yazmıyorum, yazmadıkça daha zor geliyor başlamak. Bazen yazmasam da biriktirdiğimi hissederim, şimdi onu da hissetmiyorum. Sanki bir çakıl taşına dönüşmüşüm, sular çağlayarak akıp gidiyor üzerimden, öyle kayganım ki, arada sallanıyorum yerimden, ama duruyorum gene de. Ne sular gelip gidiyor üzerimden oysa. Kaygan yüzümün üstü çiziklerle dolu, çarpmaların etkisi. Ancak paçalarını sıvamaya ve ıslanmaya üşenmeyen birinin gözüne çarpar da, beni uzanıp eline alırsa görebilir. Yoksa suya bakıldığında (su da berraksa tabii) taşlar içinde bir taşım işte.

Yahu ben hayatımın en büyük tesdüfünü yazacaktım di mi günlerdir? Rastlantı işte deyip geçtiğimiz bir sürü şey veya tesadüfün iğne deliği, anlattığımda “yok artık bu kadar da olmaz, şaka mı bu” denilen öyle çok şey var ki hayatımda. Ama hayati/memati değil hiçbiri de. Sevgili Öykücü’nün etkileyici varoluş hikayesine benzemiyorlar yani, düşünsem de aklıma gelmiyor şimdi. Onun yerine ben size, tesadüfler üzerine kurulu aklıma ilk gelen iki filmi yazayım. Biri Sliding Doors, Türkçesi Tesadüfün Böylesi. Hani şu ismini bir yere bakmadan doğru yazıp yazamayacağımdan emin olamadığım sarışın İngiliz Gwyneth Palthrow’un filmi. Hani bir sabah sevgilisini evde uyurken bırakır da her zamanki gibi metroya gider, işine yetişmek için telaşlıdır. Ama metronun kapıları tam burnunun dibinde kapanır ve o metroyu kaçırır. Derken bir bakarız aslında metroyu yakalamıştır. Işte çok sıradan görünen bu günlük rutinin içindeki ufacık bir detayın (metroyu yakalamak gibi) nasıl da önemli şeyleri tetikleyebileceğini göstere göstere ilerler film. Herşeyin sebebi metronun yakalnaması ya da kaçırılması olmuştur. Ikinci film ise sevgili John Cusack’ın sevimli Kate Beckinsale ile başrollerinde oynadığı Serendipity, onu da Türkçeye Tesdüf diye çevirmişler. Bu filmde de Noel öncesi hediye almak için son şansların kullanıldığı Bloomingsdale’de aynı eldivene hamle edince tanışan bu çiftin hikayesi. O geceyi paten yaparak, konuşarak, eğlenerek geçirirler. Ardından da kız telefon numarasını bir kitabın içine yazar, erkek de bir kağıt paranın üzerine. Eğer kader tekrar karşılaşmalarını isterse, kitap Jonathan'ı, para da Sara'yı bulacaktır.


Belki de tesadüf yoktur, ummadığımız vardır sadece. Bir de Özdemir Asaf’ın Fal şiirinde dedikleri:


Olacaksa olmaz da, olmayacaksa olur,
Kiminin yazısı o, kimininki de budur.
Kimi ardından koşar, yetişir zamanında,
Kiminin önündedir birdenbire yok olur.
Kimi bir yerdedir der, o gelir oralardan,
Kimi bildiği yerde bildiğini unutur.
Biri oraya gider,o orada bilerek,
Biri hiç anlamadan yoluna çıkar durur.
Kimi aradığını yitirir aradıkça,
Kimi de arayandır, aranan onu bulur.